Blog naar aanleiding van deelname aan het leertraject web 2.0 en platteland

Wanneer ik in Nederland kom, kan ik het niet laten om mijn boerinnenleven in Portugal te vergelijken met het leven van mijn vriendinnen in Nederland. En wat opvalt zijn natuurlijk de verschillen. Zo werkt vriendin 1 op het ministerie van LNV, directie internationaal visserijbeleid. Zij moet elke ochtend om half 8 met de trein naar haar werk, nou ja elke ochtend, ze werkt drie dagen in Den Haag en een halve dag thuis. Ik heb haar vorige week vergezeld en het voelde voor mij heel vreemd aan om tussen de forenzen te zitten. Iedereen leest de krant, beleidsstukken of is zich aan het bijscholen in de vakliteratuur.  Wanneer ik tegen vriendin 1 zeg dat het me zo’n verplichting lijkt om elke dag aan te sluiten in de forenzenstroom, kijkt ze me verbaasd aan: “nee dan jij, elke dag om 5 uur eruit om koeien te melken, is dat dan geen verplichting?!” Ik stap s’ochtends uit mijn bed, trek mijn werkkleren aan en loop naar achteren naar de melkstal, dat voelt niet als een verplichting, maar dat is het natuurlijk net zo goed.

Vriendin 2 werkt in hartje Jordaan bij de Mainline Foundation. Deze stichting geeft gezondheidsvoorlichting aan drugsverslaafden, ontwikkelt voorlichtingsmaterialen en traint veldwerkers. Haar werk bestaat voor een belangrijk deel uit het schrijven en promoten van projectvoorstellen, intern en extern overleg. Erg constructief werk lijkt me als ik het vergelijk met de gang van zaken op een melkveebedrijf, er zit veel meer routine in ons werk. Er zijn “uitschieters” als de jaarlijkse maisoogst, een aanvraagprocedure voor subsidies of bouwvergunningen, de bouw van een nieuwe stal of melkstal, …. o wacht zo routineus is het dus niet op een melkveebedrijf, gelukkig maar!

Verschillen blijken dus toch eerder overeenkomsten te zijn. Waar onze levens wel erg in verschillen is de taakverdeling thuis. Vriendin 1 en 2 hebben beiden kinderen en een man. Ik vond het erg leuk te zien hoe deze stellen de huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen delen; ze koken om beurten, de mannen kleden ook de kinderen aan s’ochtends of brengen ze naar sportclubs s’avonds. Bij vriendin 1 ben ik een avond en ochtend geweest, haar man zorgde volledig voor dochterlief. Nu heb ik een hele lieve echtgenoot die best even de zorgen voor de kinderen over wil nemen, maar daar gaat vaak een hoop geregel aan vooraf. Bij vriendin 2 verzorgt Fred (zo heet haar man) zelfs de gehele wascorvée, tjonge dat lijkt me ook wel wat zo’n Fred!

Waarschijnlijk is onze eigen taakverdeling (ik kook, was, maak schoon, ruim op, kleed aan, haal en breng) typisch die van boerengezinnen. Onze mannen zijn tenslotte heel veel uren achter, het is niet eenvoudig dan ook nog eens tijd te maken voor huishoudelijke zaken. Zeker als je dat niet van huis uit hebt meegekregen, mijn man niet en ik ook niet. Vind het erg jammer dat ik geen voorbeeld van een werkende moeder heb gehad, dat zou in ieder geval een stimulans zijn geweest om in het gezin taken anders te verdelen. Ik durf zelfs te stellen dat mijn voorbeeld, de altijd klaarstaande iedereen verzorgende moeder met alleen huishoudschool,  mij nu nog tegenhoudt (letterlijk en figuurlijk) in mijn plannen om mijn eigen boerderij-ijstak te ontwikkelen  of  om verder te gaan als webredacteur, webmoderator. Wie weet hebben de plattelandsvrouwen, Vrouwen van Nu hier ervaring mee? Ik hoorde van een discussie klei versus carriere, maar heb er nog geen goed verslag van gelezen.