Water uit een sproeier.

De maïs is gezaaid, maar ligt in kurkdroge grond. Tijd voor actie …

In het zuidelijke deel van Portugal regent het in de zomer niet of nauwelijks. Heb je de beschikking over irrigatiewater, dan kun je maïs verbouwen. Heb je geen water om te beregenen, dan moet je de maïs aankopen. Aankopen is een stuk duurder dan zelf verbouwen, maar je hebt het dan wel lekker rustig in de zomer. Het is zondagmiddag, manlief is naar het maïsland om de beregeningsbuizen klaar te leggen.

Onze zomers staan dus in het teken van beregenen, elk uur van de dag staat er wel ergens een pivot of regenhaspel te sproeien. Ook hebben we een stuk maïs waarin we dunne zwarte slang leggen, met om de 30 centimeter een gaatje waardoor het water druppelt. In de eerste jaren hebben we 20 hectare met regenhaspels gedaan, maar dat waren vreselijke tijden. Óf er was ergens een buis gesprongen waar het water met 9 bar uitspoot met als gevolg een metersdiep gat in de grond, óf de slang van de haspel zelf moest weer eens ingekort worden omdat het laatste stuk altijd over de grond schuurt.

Inmiddels hebben we zelf 2 pivots en het is werkelijk ideaal, één druk op de knop en het aparaat draait zijn ronde alsof het niks is. De maïs onder de pivot is stukken beter, groener en hoger dan die we eerder onder de haspels verbouwden. De pivots bevallen zo goed dat we dit jaar een stuk pivotland van een buurman hebben bijgehuurd. Wij zorgen voor de kunstmest en het inzaaien, buurman zorgt voor de beregening.

Alles bij elkaar komen we dit jaar op 50 hectare maïsland, eens zien of nu eindelijk genoeg voer voor onze melkkoeien kunnen verbouwen.